Staw kąpielowy w ogrodzie to propozycja właśnie dla tych osób, które nie widzą sensu w budowaniu odkrytego basenu, użytkowanego jedynie w krótkim, dwumiesięcznym okresie wakacyjnym. Jeśli szczęśliwie uda się nam skorzystać z niego w lecie, to przez resztę roku albo będzie on musiał być regularnie czyszczony albo w ogrodzie będzie nam ziała kafelkowa dziura, którą przed sezonem trzeba będzie umyć.
Postawmy na naszą pragmatyczną, polską naturę. W naszym klimacie zbiornik wodny musi być przede wszystkim użyteczny. Dlatego też w ciepłe dni własny staw posłuży jako miejsce do orzeźwiających kąpieli, w te chłodne będzie cieszył oko, natomiast w te mroźne będzie mógł być wykorzystany jako bezpieczna ślizgawka.
Pierwsze skojarzenia związane ze słowem „staw” nasuwają na myśl zbiornik wodny gdzieś na wsi, do którego obecnie balibyśmy się wejść. Nic bardziej mylnego. Staw ogrodowy to zbiornik bardzo czysty oraz higieniczny. Dzieli się on na dwie części: tą służącą do kąpieli oraz tak zwaną regeneracyjną, w której za sprawą naturalnych procesów dokonuje się filtracja wody. Za ten proces odpowiedzialne są odpowiednio dobrane rośliny, dzięki czemu unikamy stosowania jakiejkolwiek chemii oraz chloru.
Nie wchodząc zbytnio w szczegóły, proponuję proste wyobrażenie: upalny dzień, a my po pracy możemy wejść do czystego i naturalnego zbiornika. Wystarczy? To jeszcze jedno: w ciepłe, jesienne wieczory, gdy ma się świadomość, że lato odejdzie, choć ono trwa jeszcze ledwo wyczuwalnie, usadowieni wygodnie na własnym drewnianym molo, popijamy ciepłą herbatę i wsłuchujemy się w odgłosy natury…
Czy to sen? Może nie amerykański, ale polski na pewno!
Najlepsze usługi ogrodowe tylko w Garden-Planet
środa, 3 października 2012
zasady palikowania drzew
Palikowanie drzew jest niezbędne, gdy chcemy, aby posadzone przez nas drzewo rosło prosto, nie było podatne na uszkodzenia wiatrowe i gdy sadzimy większe sadzonki - ok. 10-15 cm obwodu pnia.
Dla każdego drzewa należy zastosować 2-3 paliki o średnicy 8 cm i wysokości 250 cm. (w przypadku małych drzewek można zastosować 2 paliki). Paliki należy wbić w glebę na głębokość ok. 60 cm, w odpowiedniej odległości od bryły korzeniowej.
Niezbędne jest odpowiednie mocowanie pnia drzewa do palików. W tym celu stosuje się taśmę parcianą tzw. ósemkę. Taśma powinna być przybita do jednego z palików za pomocą gwoździa o dużym łebku. Paliki można usunąć dopiero po upływie 2-3 lat. Niezbędne jest dokonanie wizji lokalnej, szczególnie w okresie wegetacyjnym, w celu sprawdzenia, czy taśma nie uszkadza pnia rośliny.
Drzewa do sadzenia należy dobierać umiejętnie i najlepiej kierować się poniższymi kryteriami:
Kryteria główne materiału roślinnego:
- Materiał roślinny powinien odpowiadać podstawowym kryteriom jakościowym (odpowiedni pokrój i ukształtowanie);
- Przewodnik pojedynczy, prosty i silny;
- System korzeniowy dobrze wykształcony, bez uszkodzeń technicznych, zdrowy (odpowiedni dla wieku rośliny, danego gatunku i odmiany);
- Bryły korzeniowe powinny być uprawiane w pojemnikach, o odpowiedniej wielkości, proporcjonalnych do wielkości danej rośliny;
- Rośliny nie powinny posiadać oznak chorobowych (oznaki żerowania szkodników, np. plamy na liściach, uschnięte gałęzie, odbarwienia na liściach);
- Materiał roślinny nie powinien posiadać uszkodzeń mechanicznych;
- Liście roślin powinny posiadać zabarwienie odpowiednie dla danego gatunku. Nie powinny być zwiędnięte i się zwijać.
Pielęgnacja, sadzenie i wycinka drzew.
artykul pochodzi z serwisu www.artelis.pl
Dla każdego drzewa należy zastosować 2-3 paliki o średnicy 8 cm i wysokości 250 cm. (w przypadku małych drzewek można zastosować 2 paliki). Paliki należy wbić w glebę na głębokość ok. 60 cm, w odpowiedniej odległości od bryły korzeniowej.
Niezbędne jest odpowiednie mocowanie pnia drzewa do palików. W tym celu stosuje się taśmę parcianą tzw. ósemkę. Taśma powinna być przybita do jednego z palików za pomocą gwoździa o dużym łebku. Paliki można usunąć dopiero po upływie 2-3 lat. Niezbędne jest dokonanie wizji lokalnej, szczególnie w okresie wegetacyjnym, w celu sprawdzenia, czy taśma nie uszkadza pnia rośliny.
Drzewa do sadzenia należy dobierać umiejętnie i najlepiej kierować się poniższymi kryteriami:
Kryteria główne materiału roślinnego:
- Materiał roślinny powinien odpowiadać podstawowym kryteriom jakościowym (odpowiedni pokrój i ukształtowanie);
- Przewodnik pojedynczy, prosty i silny;
- System korzeniowy dobrze wykształcony, bez uszkodzeń technicznych, zdrowy (odpowiedni dla wieku rośliny, danego gatunku i odmiany);
- Bryły korzeniowe powinny być uprawiane w pojemnikach, o odpowiedniej wielkości, proporcjonalnych do wielkości danej rośliny;
- Rośliny nie powinny posiadać oznak chorobowych (oznaki żerowania szkodników, np. plamy na liściach, uschnięte gałęzie, odbarwienia na liściach);
- Materiał roślinny nie powinien posiadać uszkodzeń mechanicznych;
- Liście roślin powinny posiadać zabarwienie odpowiednie dla danego gatunku. Nie powinny być zwiędnięte i się zwijać.
Pielęgnacja, sadzenie i wycinka drzew.
artykul pochodzi z serwisu www.artelis.pl
Rośliny jednoroczne
Pod koniec marca wysiewać już można rezedrę wonną i groszek pachnący. W kwietniu natomiast: nagietek lekarski, kochię, ślazówkę ogrodową, maciejkę, chmiel japoński, wilec purpurowy, a pod koniec miesiąca fasolę ozdobną i powój. Najpóźniej, bo w połowie maja, wysiewamy nasturcję i dynię ozdobną.
Jeżeli decydujemy się na przygotowanie rozsady w domu, to już
- w lutym powinniśmy wysiać nasiona żeniszka, begonii stale kwitnącej, petunii, kobei i szałwii;
- w marcu nasiona lobelii, celozji, przypołudnika i niecierpka;
- w kwietniu nemezji powabnej, aksamitki i cynii.
Ziemia do wysiewu nasion powina być umiarkowanie wilgotna. Nasiona starajmy się wysiewać jak najrzadziej — zaoszczędzi nam to czasu przy pikowaniu (rozsada w domu) lub przy przerywaniu (na balkonie) roślin.
Przy rozsadzie należy pamiętać o niezbyt głębokim siewie i stałym utrzymywaniu podłoża w umiarkowanej wilgotności i temp. 15 st. Do rozsad nadają się jedynie jasne i niezbyt gorące pomieszczenia.
W warunkach domowych najlepiej udają się rozsady roślin z późniejszego siewu — wówczas rośliny mają odpowiedniejsze warunki wzrostu, bo lepsze jest oświetlenie.
Rozsadę na balkonie wysadzamy w połowie maja, gdy minie obawa przymrozków. W tym też czasie najłatwiej jest kupić gotowe rośliny pelargonii oraz rozsadę tych roślin, których nie sialiśmy w domu.
Żeniszek meksykański, begonia stale kwitnąca, begonia bulwiasta, petunia ogrodowa (zawieratka), szałwia i aksamitki to kwiaty najczęściej uprawiane na naszych balkonach. Nic w tym dziwnego. Łatwe do kupienia w postaci dużych roślin, kwitną od wysadzenia do przymrozków. W sprzedaży znajduje się wiele odmian tych roślin, ciekawych pod względem barw i kształtów kwiatów. Lubią one słońce i regularne podlewanie, od którego w głównej mierze zależy ich trwałość.
Z uprawy nasturcji, którą bardzo lubią szkodniki, takie jak mszyce i bielinki, często zbyt pochopnie rezygnujemy. A szkoda, gdyż na dużych balkonach, gdzie mogą być uprawiane odmiany o pędach płożących się, łatwo z niej uzyskać gąszcz zieleni, i to w dodatku z pięknymi kwiatami. Na mniejszych balkonach lepiej jednak siać odmiany karłowe.
Fasola ozdobna, groszek pachnący, wilec purpurowy i powój trójbarwny to najczęściej spotykane pnącza na balkonach. Poza fasolą ozdobną, która obficie podlewana kwitnie prawie przez całe lato i tworzy zwartą masę zieleni, pozostałe wymienione gatunki, a szczególnie groszek pachnący, stosunkowo szybko przestają być dekoracyjne.
Warto może spróbować uprawiać na naszym balkonie chmiel japoński o dekoracyjnych liściach i kobeę. Rośliny te szybko rosną, ich dorastające do kilku metrów, bogato ulistnione pędy w krótkim czasie stwarzają ścianę zielieni na całe lato. Kobea ma bardzo dekoracyjne również kwiaty, duże, o dzwonkowatym kształcie, białe lub niebieskie, a kwitnie od lipca do końca września.
Ciekawie na balkonach wygląda dynia ozdobna (tykwa). Jej łodygi dorastają do 10 m długości i są gęsto pokryte liśćmi. Duża masa tych liści stanowić może ochronę przed słońcem. Od sierpnia dodatkową ozdobę tykwy stanowią owoce różnych kształtów (gruszkowate, kuliste), żółte, zielone i dwubarwne. Zimą owoce te mogą służyć jako ozdoba naszych mieszkań. Dynia ozdobna wymaga nieco głębszych pojemników niż rośliny jednoroczne, żyznej gleby, częstego nawożenia i bardzo intensywnego podlewania. Pnącza wymagają podpór. Grube balustrady rzadko są dobrymi podporami i dlatego trzeba wcześniej przygotować kratki, sznurki itp.
Takie rośliny jak maciejka i rezeda nie posiadają szczególnie dekoracyjnych kwiatów, lecz miły zapach, właśnie ze względu na ten zapach warto posiać z boku skrzynki trochę ich nasion.
Maciejkę, rezedę a także groszek pachnący można siać kilka razy, w odstępach 2–3-tygodniowych, wówczas kwitnienie rozciągnie się na całe lato.
www.pieknyogrod-dianthus.blogspot.pl
Jeżeli decydujemy się na przygotowanie rozsady w domu, to już
- w lutym powinniśmy wysiać nasiona żeniszka, begonii stale kwitnącej, petunii, kobei i szałwii;
- w marcu nasiona lobelii, celozji, przypołudnika i niecierpka;
- w kwietniu nemezji powabnej, aksamitki i cynii.
Ziemia do wysiewu nasion powina być umiarkowanie wilgotna. Nasiona starajmy się wysiewać jak najrzadziej — zaoszczędzi nam to czasu przy pikowaniu (rozsada w domu) lub przy przerywaniu (na balkonie) roślin.
Przy rozsadzie należy pamiętać o niezbyt głębokim siewie i stałym utrzymywaniu podłoża w umiarkowanej wilgotności i temp. 15 st. Do rozsad nadają się jedynie jasne i niezbyt gorące pomieszczenia.
W warunkach domowych najlepiej udają się rozsady roślin z późniejszego siewu — wówczas rośliny mają odpowiedniejsze warunki wzrostu, bo lepsze jest oświetlenie.
Rozsadę na balkonie wysadzamy w połowie maja, gdy minie obawa przymrozków. W tym też czasie najłatwiej jest kupić gotowe rośliny pelargonii oraz rozsadę tych roślin, których nie sialiśmy w domu.
Żeniszek meksykański, begonia stale kwitnąca, begonia bulwiasta, petunia ogrodowa (zawieratka), szałwia i aksamitki to kwiaty najczęściej uprawiane na naszych balkonach. Nic w tym dziwnego. Łatwe do kupienia w postaci dużych roślin, kwitną od wysadzenia do przymrozków. W sprzedaży znajduje się wiele odmian tych roślin, ciekawych pod względem barw i kształtów kwiatów. Lubią one słońce i regularne podlewanie, od którego w głównej mierze zależy ich trwałość.
Z uprawy nasturcji, którą bardzo lubią szkodniki, takie jak mszyce i bielinki, często zbyt pochopnie rezygnujemy. A szkoda, gdyż na dużych balkonach, gdzie mogą być uprawiane odmiany o pędach płożących się, łatwo z niej uzyskać gąszcz zieleni, i to w dodatku z pięknymi kwiatami. Na mniejszych balkonach lepiej jednak siać odmiany karłowe.
Fasola ozdobna, groszek pachnący, wilec purpurowy i powój trójbarwny to najczęściej spotykane pnącza na balkonach. Poza fasolą ozdobną, która obficie podlewana kwitnie prawie przez całe lato i tworzy zwartą masę zieleni, pozostałe wymienione gatunki, a szczególnie groszek pachnący, stosunkowo szybko przestają być dekoracyjne.
Warto może spróbować uprawiać na naszym balkonie chmiel japoński o dekoracyjnych liściach i kobeę. Rośliny te szybko rosną, ich dorastające do kilku metrów, bogato ulistnione pędy w krótkim czasie stwarzają ścianę zielieni na całe lato. Kobea ma bardzo dekoracyjne również kwiaty, duże, o dzwonkowatym kształcie, białe lub niebieskie, a kwitnie od lipca do końca września.
Ciekawie na balkonach wygląda dynia ozdobna (tykwa). Jej łodygi dorastają do 10 m długości i są gęsto pokryte liśćmi. Duża masa tych liści stanowić może ochronę przed słońcem. Od sierpnia dodatkową ozdobę tykwy stanowią owoce różnych kształtów (gruszkowate, kuliste), żółte, zielone i dwubarwne. Zimą owoce te mogą służyć jako ozdoba naszych mieszkań. Dynia ozdobna wymaga nieco głębszych pojemników niż rośliny jednoroczne, żyznej gleby, częstego nawożenia i bardzo intensywnego podlewania. Pnącza wymagają podpór. Grube balustrady rzadko są dobrymi podporami i dlatego trzeba wcześniej przygotować kratki, sznurki itp.
Takie rośliny jak maciejka i rezeda nie posiadają szczególnie dekoracyjnych kwiatów, lecz miły zapach, właśnie ze względu na ten zapach warto posiać z boku skrzynki trochę ich nasion.
Maciejkę, rezedę a także groszek pachnący można siać kilka razy, w odstępach 2–3-tygodniowych, wówczas kwitnienie rozciągnie się na całe lato.
www.pieknyogrod-dianthus.blogspot.pl
Pielęgnacja terenów zieleni - podstawy
Artykuł dla ogrodników i właścicieli ogrodów. Zawiera informacje dotyczące pielęgnacji, cięcia i formowania krzewów liściastych i iglastych, a także formowanie żywopłotów i drzew.
Pielęgnacja terenów zieleni – cięcia krzewów - podstawy.
Cięcie krzewów.
- krzewy wcześnie kwitnące (forsycja, krzewuszka, tawuły wczesne, lilak, wajgela) – cięcie regulujące koronę przeprowadza się po kwitnieniu latem – skracając przekwitłe pędy o 30% ich długości. Usunięcie pędów starych, chorych lub uszkodzonych można wykonać na przedwiośniu,
- krzewy późno kwitnące (hortensja, niektóre tawuły oraz powojniki) – cięcie jesienią (a nawet zimą), a u wrażliwych na mrozy – wiosną,
- krzewy kwitnące latem na gałązkach wieloletnich (berberysy, karagany, złotokap, żylistek) – tnie się je co kilka lat w okresie spoczynku zimowego, usuwając pędy starsze oraz nadmiernie zagęszczające.
- krzewy kwitnące latem na pędach jednorocznych – cięcie na przedwiośniu (w marcu), kiedy rany szybciej się goją. Usuwa się pędy suche i przemarznięte, a pozostałe skraca się do ⅓ ich długości,
- krzewy o ozdobnych liściach lub pędach (bez koralowy odm. pierzasta pstra lub dereń biały odm. syberyjska) – przycina się zwykle mocno na wiosnę (szczególnie wtedy, kiedy chce się uzyskać efektownie wybarwione młode liście lub pędy
o barwnej korze).
Sposoby cięcia krzewów
- cięcie krzewów sadzonych lub przesadzanych – warunkuje dobre przyjęcie się rośliny; przycięcie korony po posadzeniu zmniejsza zapotrzebowanie roślin na wodę i przywraca zachwianą równowagę między częścią nadziemną i podziemną.
Polega na usunięciu wszystkich korzeni uszkodzonych mechanicznie, uschniętych lub zbyt długich oraz usunięciu pędów uszkodzonych, chorych lub słabych.
Na koniec należy ograniczyć rozmiar korony (wycięcie około 30 – 50% zdrowych pędów) – nie naruszając naturalnego pokroju krzewu.
- cięcie formujące koronę – prowadzone przez 2 – 3 lata po posadzeniu, zwykle intensywne i nie uwzględniające pory kwitnienia krzewu. Wykonuje się je w okresie spoczynku zimowego, a podczas tego cięcia usuwać należy jeden z dwóch pędów konkurujących o przewodnictwo.
- cięcie stymulujące kwitnienie – jako, że pąki kwiatowe zawiązują się przede wszystkim na pędach młodych, cięcie to oznacza wycinanie pędów starszych. Rozluźnia to koronę krzewu, umożliwia dobre naświetlenie młodych pędów – a to sprzyja regularnemu kwitnieniu.
- cięcie prześwietlające koronę – wykonywane co kilka lat na krzewach starszych, które są nadmiernie zagęszczone, pod koniec zimy lub na przedwiośniu (w przypadku krzewów kwitnących przed rozwojem liści – po kwitnieniu).
Aby rozluźnić koronę należy wyciąć ze środka krzewu, tuż przy podstawie, kilka najstarszych pędów zagęszczających koronę.
W przypadku krzewów bardzo zaniedbanych, z których trzeba byłoby jednorazowo usunąć dużą liczbę pędów, cięcie lepiej rozłożyć na 2 – 3 lata. Jeśli tego nie zrobimy, to:
- wyrastające silne pędy zastępcze mogą zagęścić krzew jeszcze bardziej, niż przed cięciem,
- drastyczne cięcie odsłania korę pędów położonych głębiej – naraża je na silną operację słoneczną (co może skutkować oparzeniami i zgorzelami).
- cięcie odmładzające (ogławianie) – jest zabiegiem drastycznym, który bywa stosowany, gdy roślina utraciła walory ozdobne, zestarzała się lub zdziczała.
Polega ono na silnym przycięciu całej korony lub kilku najstarszych pędów (położonych na obwodzie krzewu) na 30 – 50cm i odtworzeniu korony z nowych, wyrastających pędów – one także wymagają prześwietlania, by nie zagęściły nadmiernie korony.
Na skutek ogławiania krzewy przestają kwitnąć i owocować oraz tracą swój naturalny pokrój, a duże rany po ogławianiu trudno się gojąca powodować może infekcje grzybowe i bakteryjne.
- usuwanie odrostów korzeniowych – wyrastają one z pąków śpiących znajdujących się na korzeniach niektórych drzew i krzewów ozdobnych.
W przypadku krzewów uprawianych na własnych korzeniach odrosty można pozostawić – o ile nie psują pokroju roślin lub nie wpływają na jej nadmierne rozrastanie się na boki.
Natomiast w przypadku odrostów korzeniowych roślin okulizowanych lub szczepionych, wybijającymi z podkładki – takie odrosty należy bezwzględnie usuwać.
- cięcie sanitarne – wykonuje się je w okresie spoczynku (pod koniec zimy i na przedwiośniu). Chodzi tutaj o usuwanie wszelkich gałęzi porażonych przez choroby, przemarzniętych czy uszkodzonych mechanicznie.
Należy także usunąć jedną z dwu gałęzi, które się o siebie ocierają – najlepiej tę, której kora jest bardziej uszkodzona.
- Usuwać należy drobne gałęzie oraz te, które zasychają wewnątrz krzewu z powodu braku światła. Przycinać należy także silne pędy juwenilne (wilki), wyrastające ponad obrys korony.
Cięcie krzewów iglastych.
- nie wymagają specjalnego cięcia po sadzeniu i zachowują charakterystyczny pokrój przez wiele lat – o ile zapewni im się wystarczającą przestrzeń życiową,
- czasami usuwa się pędy suche oraz takie, które zakłócają naturalny kształt korony lub konkurując z przewodnikiem,
- sosny, świerki i jodły – przycięcie jednorazowe w roku, poprzez uszczykiwanie młodych przyrostów w połowie. Pobudza to pąki niżej położone i wpływa na zagęszczenie krzewów,
- choiny, cisy, jałowce, żywotniki i cyprysiki – można przycinać kilkakrotnie w ciągu roku, a często wystarczy cięcie przed ruszeniem wegetacji oraz na początku lata, natomiast nie należy już ciąć późnym latem,
- modrzewie, metasekwoje i cypryśniki – cięcie wiosną i wczesnym latem ograniczone tylko do przyrostów jednorocznych lub dwuletnich,
- rośliny iglaste źle znoszą cięcie odmładzające (poza cisami).
Cięcie krzewów liściastych wiecznie zielonych.
- nie wymagają systematycznego przycinania pędów (z wyjątkiem koron specjalnie formowanych),
- cięcie po posadzeniu przeprowadzane wiosną w pierwszym i drugim roku po posadzeniu – skrócenie pędów o połowę,
- wszelkie cięcia należy przeprowadzać po ustąpieniu zagrożenia wystąpienia przymrozków.
Formowanie żywopłotów iglastych.
- zwykle nie przycina się w pierwszym roku po posadzeniu – sadzi się młode rośliny (3 – 4 letnie) z uformowaną w szkółce koroną,
- po sadzeniu jesienią obfite podlanie, a pierwsze cięcie po kilku latach po sadzeniu,
- w następnych latach cięcie formujące wiosną przed ruszeniem wegetacji, a wyrównanie odrostów późnym latem – pod koniec lipca.
Formowanie żywopłotów liściastych.
- trwa kilka lat i wymaga corocznego, konsekwentnego przycinania pędów – aby krzewy były równomiernie gęste i rozgałęzione,
- pierwsze cięcie krzewów żywopłotowych sadzonych z gołym korzeniem możliwe po posadzeniu jesienią, ale lepiej wiosną – tuż przed ruszeniem wegetacji,
- zdecydowane cięcie pędów do ⅓ ich długości (nawet do około 10cm nad ziemią – w strefie pąków śpiących), żeby:
- zmusić krzewy do rozkrzewiania się,
- ułatwić przyjęcie się,
- w kolejnych latach podnoszenie wysokości żywopłotu o około 20cm z jednoczesnym przycinaniem boków (aby krzewy zagęszczały się od dołu),
- takie stopniowe i powolne podnoszenie wysokości żywopłotu powinno trwać tak długo, aż uzyskana zostanie pożądana jego wysokość,
- później przycinanie żywopłotu 2 – 3 razy w roku dla utrzymania ustalonego kształtu i wielkości:
- w pierwszej kolejności przycinanie ścian bocznych, a dopiero w drugiej kolejności – jego górnej części,
- niedopuszczenie do rozszerzania się żywopłotu w górnej części, bo powstanie zacienienie skutkujące ogałacaniem się od dołu
- główne cięcie na początku lata – po zakończeniu intensywnego wzrostu,
- cięcie korekcyjne (skracanie pędów wyrosłych po cięciu głównym) – w sierpniu, ale nie później,
- na bieżąco należy i można przeprowadzać cięcie sanitarne krzewów w żywopłocie oraz wycinanie pędów dziczejących, zbyt intensywnie rosnących,
- podczas cięcia bocznych ścian żywopłotu trzeba pamiętać, że pionowe boki mogą mieć tylko formy niskie i średnie – do 100cm wysokości; wyższe żywopłoty i szpalery na przekroju poprzecznym powinny mieć kształt trapezu (nachylenie ścian bocznych – około 10o)
- w przypadku żywopłotów starych (z zasychającymi pędami
i ogołacaniem od dołu) można wykonać zabieg odmładzania roślin:
- zabieg pod koniec zimy, przy bezmroźnej pogodzie,
- polega na silnym prześwietleniu krzewu – skróceniu bocznych gałązek do około 10cm długości pod warunkiem pozostawienia głównych pędów przewodnich (zachowana zostanie konstrukcja i charakter żywopłotu),
- odmłodzenie generalne – przycięcie całego żywopłotu na wysokość około 40cm, co ma uruchomić nisko położone pąki śpiące, a z nowych pędów odnawia się konstrukcję żywopłotu
Formowanie żywopłotów liściastych – wiecznie zielonych.
- zazwyczaj przycinane 2 razy w roku – wczesną wiosną oraz ponownie w czerwcu,
- cięcie przy pochmurnej pogodzie – aby promienie słoneczne nie poparzyły odsłoniętych liści,
- krzewy o dużych liściach (np. laurowiśnia wschodnia) powinny być starannie cięte sekatorem tak, aby nie uszkodzić blaszek liściowych (bo później nieestetycznie zasychają).
Wycinanie i pielęgnacja drzew i krzewów.
Przycinanie i formowanie żywopłotów i krzewów.
artykuł pochodzi z www.artelis.pl
Pielęgnacja terenów zieleni – cięcia krzewów - podstawy.
Cięcie krzewów.
- krzewy wcześnie kwitnące (forsycja, krzewuszka, tawuły wczesne, lilak, wajgela) – cięcie regulujące koronę przeprowadza się po kwitnieniu latem – skracając przekwitłe pędy o 30% ich długości. Usunięcie pędów starych, chorych lub uszkodzonych można wykonać na przedwiośniu,
- krzewy późno kwitnące (hortensja, niektóre tawuły oraz powojniki) – cięcie jesienią (a nawet zimą), a u wrażliwych na mrozy – wiosną,
- krzewy kwitnące latem na gałązkach wieloletnich (berberysy, karagany, złotokap, żylistek) – tnie się je co kilka lat w okresie spoczynku zimowego, usuwając pędy starsze oraz nadmiernie zagęszczające.
- krzewy kwitnące latem na pędach jednorocznych – cięcie na przedwiośniu (w marcu), kiedy rany szybciej się goją. Usuwa się pędy suche i przemarznięte, a pozostałe skraca się do ⅓ ich długości,
- krzewy o ozdobnych liściach lub pędach (bez koralowy odm. pierzasta pstra lub dereń biały odm. syberyjska) – przycina się zwykle mocno na wiosnę (szczególnie wtedy, kiedy chce się uzyskać efektownie wybarwione młode liście lub pędy
o barwnej korze).
Sposoby cięcia krzewów
- cięcie krzewów sadzonych lub przesadzanych – warunkuje dobre przyjęcie się rośliny; przycięcie korony po posadzeniu zmniejsza zapotrzebowanie roślin na wodę i przywraca zachwianą równowagę między częścią nadziemną i podziemną.
Polega na usunięciu wszystkich korzeni uszkodzonych mechanicznie, uschniętych lub zbyt długich oraz usunięciu pędów uszkodzonych, chorych lub słabych.
Na koniec należy ograniczyć rozmiar korony (wycięcie około 30 – 50% zdrowych pędów) – nie naruszając naturalnego pokroju krzewu.
- cięcie formujące koronę – prowadzone przez 2 – 3 lata po posadzeniu, zwykle intensywne i nie uwzględniające pory kwitnienia krzewu. Wykonuje się je w okresie spoczynku zimowego, a podczas tego cięcia usuwać należy jeden z dwóch pędów konkurujących o przewodnictwo.
- cięcie stymulujące kwitnienie – jako, że pąki kwiatowe zawiązują się przede wszystkim na pędach młodych, cięcie to oznacza wycinanie pędów starszych. Rozluźnia to koronę krzewu, umożliwia dobre naświetlenie młodych pędów – a to sprzyja regularnemu kwitnieniu.
- cięcie prześwietlające koronę – wykonywane co kilka lat na krzewach starszych, które są nadmiernie zagęszczone, pod koniec zimy lub na przedwiośniu (w przypadku krzewów kwitnących przed rozwojem liści – po kwitnieniu).
Aby rozluźnić koronę należy wyciąć ze środka krzewu, tuż przy podstawie, kilka najstarszych pędów zagęszczających koronę.
W przypadku krzewów bardzo zaniedbanych, z których trzeba byłoby jednorazowo usunąć dużą liczbę pędów, cięcie lepiej rozłożyć na 2 – 3 lata. Jeśli tego nie zrobimy, to:
- wyrastające silne pędy zastępcze mogą zagęścić krzew jeszcze bardziej, niż przed cięciem,
- drastyczne cięcie odsłania korę pędów położonych głębiej – naraża je na silną operację słoneczną (co może skutkować oparzeniami i zgorzelami).
- cięcie odmładzające (ogławianie) – jest zabiegiem drastycznym, który bywa stosowany, gdy roślina utraciła walory ozdobne, zestarzała się lub zdziczała.
Polega ono na silnym przycięciu całej korony lub kilku najstarszych pędów (położonych na obwodzie krzewu) na 30 – 50cm i odtworzeniu korony z nowych, wyrastających pędów – one także wymagają prześwietlania, by nie zagęściły nadmiernie korony.
Na skutek ogławiania krzewy przestają kwitnąć i owocować oraz tracą swój naturalny pokrój, a duże rany po ogławianiu trudno się gojąca powodować może infekcje grzybowe i bakteryjne.
- usuwanie odrostów korzeniowych – wyrastają one z pąków śpiących znajdujących się na korzeniach niektórych drzew i krzewów ozdobnych.
W przypadku krzewów uprawianych na własnych korzeniach odrosty można pozostawić – o ile nie psują pokroju roślin lub nie wpływają na jej nadmierne rozrastanie się na boki.
Natomiast w przypadku odrostów korzeniowych roślin okulizowanych lub szczepionych, wybijającymi z podkładki – takie odrosty należy bezwzględnie usuwać.
- cięcie sanitarne – wykonuje się je w okresie spoczynku (pod koniec zimy i na przedwiośniu). Chodzi tutaj o usuwanie wszelkich gałęzi porażonych przez choroby, przemarzniętych czy uszkodzonych mechanicznie.
Należy także usunąć jedną z dwu gałęzi, które się o siebie ocierają – najlepiej tę, której kora jest bardziej uszkodzona.
- Usuwać należy drobne gałęzie oraz te, które zasychają wewnątrz krzewu z powodu braku światła. Przycinać należy także silne pędy juwenilne (wilki), wyrastające ponad obrys korony.
Cięcie krzewów iglastych.
- nie wymagają specjalnego cięcia po sadzeniu i zachowują charakterystyczny pokrój przez wiele lat – o ile zapewni im się wystarczającą przestrzeń życiową,
- czasami usuwa się pędy suche oraz takie, które zakłócają naturalny kształt korony lub konkurując z przewodnikiem,
- sosny, świerki i jodły – przycięcie jednorazowe w roku, poprzez uszczykiwanie młodych przyrostów w połowie. Pobudza to pąki niżej położone i wpływa na zagęszczenie krzewów,
- choiny, cisy, jałowce, żywotniki i cyprysiki – można przycinać kilkakrotnie w ciągu roku, a często wystarczy cięcie przed ruszeniem wegetacji oraz na początku lata, natomiast nie należy już ciąć późnym latem,
- modrzewie, metasekwoje i cypryśniki – cięcie wiosną i wczesnym latem ograniczone tylko do przyrostów jednorocznych lub dwuletnich,
- rośliny iglaste źle znoszą cięcie odmładzające (poza cisami).
Cięcie krzewów liściastych wiecznie zielonych.
- nie wymagają systematycznego przycinania pędów (z wyjątkiem koron specjalnie formowanych),
- cięcie po posadzeniu przeprowadzane wiosną w pierwszym i drugim roku po posadzeniu – skrócenie pędów o połowę,
- wszelkie cięcia należy przeprowadzać po ustąpieniu zagrożenia wystąpienia przymrozków.
Formowanie żywopłotów iglastych.
- zwykle nie przycina się w pierwszym roku po posadzeniu – sadzi się młode rośliny (3 – 4 letnie) z uformowaną w szkółce koroną,
- po sadzeniu jesienią obfite podlanie, a pierwsze cięcie po kilku latach po sadzeniu,
- w następnych latach cięcie formujące wiosną przed ruszeniem wegetacji, a wyrównanie odrostów późnym latem – pod koniec lipca.
Formowanie żywopłotów liściastych.
- trwa kilka lat i wymaga corocznego, konsekwentnego przycinania pędów – aby krzewy były równomiernie gęste i rozgałęzione,
- pierwsze cięcie krzewów żywopłotowych sadzonych z gołym korzeniem możliwe po posadzeniu jesienią, ale lepiej wiosną – tuż przed ruszeniem wegetacji,
- zdecydowane cięcie pędów do ⅓ ich długości (nawet do około 10cm nad ziemią – w strefie pąków śpiących), żeby:
- zmusić krzewy do rozkrzewiania się,
- ułatwić przyjęcie się,
- w kolejnych latach podnoszenie wysokości żywopłotu o około 20cm z jednoczesnym przycinaniem boków (aby krzewy zagęszczały się od dołu),
- takie stopniowe i powolne podnoszenie wysokości żywopłotu powinno trwać tak długo, aż uzyskana zostanie pożądana jego wysokość,
- później przycinanie żywopłotu 2 – 3 razy w roku dla utrzymania ustalonego kształtu i wielkości:
- w pierwszej kolejności przycinanie ścian bocznych, a dopiero w drugiej kolejności – jego górnej części,
- niedopuszczenie do rozszerzania się żywopłotu w górnej części, bo powstanie zacienienie skutkujące ogałacaniem się od dołu
- główne cięcie na początku lata – po zakończeniu intensywnego wzrostu,
- cięcie korekcyjne (skracanie pędów wyrosłych po cięciu głównym) – w sierpniu, ale nie później,
- na bieżąco należy i można przeprowadzać cięcie sanitarne krzewów w żywopłocie oraz wycinanie pędów dziczejących, zbyt intensywnie rosnących,
- podczas cięcia bocznych ścian żywopłotu trzeba pamiętać, że pionowe boki mogą mieć tylko formy niskie i średnie – do 100cm wysokości; wyższe żywopłoty i szpalery na przekroju poprzecznym powinny mieć kształt trapezu (nachylenie ścian bocznych – około 10o)
- w przypadku żywopłotów starych (z zasychającymi pędami
i ogołacaniem od dołu) można wykonać zabieg odmładzania roślin:
- zabieg pod koniec zimy, przy bezmroźnej pogodzie,
- polega na silnym prześwietleniu krzewu – skróceniu bocznych gałązek do około 10cm długości pod warunkiem pozostawienia głównych pędów przewodnich (zachowana zostanie konstrukcja i charakter żywopłotu),
- odmłodzenie generalne – przycięcie całego żywopłotu na wysokość około 40cm, co ma uruchomić nisko położone pąki śpiące, a z nowych pędów odnawia się konstrukcję żywopłotu
Formowanie żywopłotów liściastych – wiecznie zielonych.
- zazwyczaj przycinane 2 razy w roku – wczesną wiosną oraz ponownie w czerwcu,
- cięcie przy pochmurnej pogodzie – aby promienie słoneczne nie poparzyły odsłoniętych liści,
- krzewy o dużych liściach (np. laurowiśnia wschodnia) powinny być starannie cięte sekatorem tak, aby nie uszkodzić blaszek liściowych (bo później nieestetycznie zasychają).
Wycinanie i pielęgnacja drzew i krzewów.
Przycinanie i formowanie żywopłotów i krzewów.
artykuł pochodzi z www.artelis.pl
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)